تا بعد...

غبار روبی

2009-10-18T17:08:00.003+03:30

این وبلاگ خاک گرفته هنوز بازدید داره.
شاید وقتشه غبارش رو کمی پاک کنم

----

2008-03-10T12:04:00.001+03:30

مردمان خاموش
قلبی فسرده
دهانی دوخته
و
دستانی بسته

مادری پر درد
و عمق عجیب سیاهی در خانه

سکوتی حاکم بر دوستان
شراب نه که الکلی که می سوزاند یاد این دنیا را
آنگاه دائم الخمر نامم نهادند
---

جهانی تاریک
و
دستهایی خشک
به باور ساده گان، دلسرد
آسمانی که سوسو می زند
و آینده ای که نمی آید

طعم خواستنی روزهای در انتظار
طعم گس روزهای پرملال

پست خاک دشت های پهناور و ایمان و خدا
می گریزیم ما
می گریزیم
از آنچه به آن نخواهیم کرد خو

ای دوست، ای برادر، ای رفیق
هر نامت باشد

آینده ای در کار است -چنان که می گویند-
آینده ای که سالهاست نیامده
و چشمانی که رنگ سرخ و سبز و آبی زندگی را از یاد برده

جهان سالهاست که کاملا سیاه شده
اندوهی که با نغمه ی حزن مادر زنده می شود
قطره ای را از چشمان یار می ستاند و
به اکراه خاک را شور و شور و شور و شور
---

شده است خود یکسره ملال
زنده بودن ما

رفیق، برادر، همراه
به هیچ چیز دعوتت نمی کنم
تنها کمی اندوهگین باش
اندوهت گرچه تلخ است
---

مادر، مادر
سکوت تو - چنان که تا کنون دریافته ام -
دردی است عمیق و ساده و جان سوز
صدای تو از س سالهای درد بالا می آید و
خاطره ات روزهایی را می بینند که انسان بر دو ا بایستد

سالهای ر درد شما به ما رسید و خون همراهانتان
خاک شور را به اکراه سرخ کرد و ایمانمان را سست و سخت
که آینده نمی آید!
که آینده را آمدن تصمیم نیست
که شماف خود آینده ی مایید
که در کنار سیاهی ها برای همراه دیگری آوازی حزن انگیز سر می دهیم

همراهم، برادرم، رفیقم، دوستانم
شاید در این بین
تنها آرزویم گرچه سخت و ظالمانه
ندیدن روز سیاه شماست
گرچه خود شما را به حزن انگیز ترین ترانه دعوت می کند
که رفیقمان رفت
که بردرامان، که دوستمان
رفت

بی پایان

بعداز مدتها سیحون مجبورم کردم

آفتاب خیزان و دریا طوفان؛ عاشورپور رفت

2008-01-13T01:02:00.001+03:30

چقدر باید هی خبر بد پخش بشه. دو نسل گذشته نسل بلند قامتان جامعه ی ما نسلی که ایران رو امروز با اونها معنی می کنیم... نسلی که دارن یکی یکی از بین ما می رن. نسلی که فرایاد کرد نسلی که عشق ورزید و دوست داشت وطن و مردمش رو...نسلی که جون داد و نسلی که موند تا آزادی وطنش رو ببینیه ...نسلی که میمیره تو همین اوضاع نابسامان. نسلی که یکی ازش کم شد.. یکی از بزرگانش بدرود گفت. یکی از هنرمندان و یکی از دوستدارانش به خاک پیوست.

در کمال ناباوری و در کمال اندوه این خبر رو بهتون می رسونم. استاد احمد عاشور پور درگذشت.
عاشور پور به جرات تنها(تنها و تنها) استاد برجسته ی آواز گیل ها بود. در کمتر از یک ماه گذشته گیل ها مرد تئاترشون رو از دست دادن و امروز خبر فوت مرد آواز هم پخش شد. بحت زده انتظار می کشیم و کاری نمی تونیم بکنیم. بعدی کیست؟ از این نسل چند نفری موندن که گذر عمر و زمان این زمان لعنتی اون ها رو هم نابود می کنه. گرچه تو مملکت مزخرف ما دستی دستی دارن اونها رو هم نابود می کنن. تو مملکتی ک مزخرفاتی به نام موسیقی، تفکر، عقیده و ایمان به مردم خورونده می شه شاید توقع نباید داشت که کسی حتی یک گیلک عاشورپور رو بشناسه.
اگر فوت اکبر رادی اندوهگینم کرد، فوت عاشور پور قلبم رو به درد آورد، چراکه آثار عاشورپور جزعی از فرهنگ ماست. جزعی از شادیها و غم ها و عشق هایمان
از عشق که حرف می زنم، ساز و نقاله ی جمعه بازار میاد وسط.
از زندگی که حرف می زنم، اوهوی مار و از شادی و نو شدن نوروز و جینگه جان و امید، آفتاب خیزان رو به یاد من می آرن.
عاشور پور استاد برجسته و مسلم آواز سنتی گیلان. بیش از 90 سال زندگی کرد و این که فکر کنیم، آه 90 سال زندگی کرد! جدا قلبم رو به درد می آره. آیا 90 سال زندگی برای چنین افرادی کم نیست؟
عاشورپور می گفت: تا روزی که آزادی این مردم را نبینم نخواهم مرد. چه افسوس که حالا چشم از جهان فرو بسته و مردمش همچنان در زجر و زنجیر هستن.
ولی اون زنده است. اون زنده می مونه تا آزادی ما رو ببینه.
اون زنده می مونه ...بی شک

دریا طوفان دره
وای
باد و باران
دره، وای
گیله مردان...

عاشور پور بخشی از فرهنگ ما بود نه مزدورایی مثل پور رضا و نه دلقک هایی مثل آمیرزا(نام مستعار) نمی تونن حتی برای لحظه ای خود رو در حد و ابعاد اون ببینن.
فرهنگ و هنر گیلان زمین در طی سالیان ابتدایی قرن اخیر با برقراری ارتباط با فرهنگ اروپایی از دریچه ی روسیه ی تزاری و سپس شوروی فرهنگی بالنده و بالاتر از سایر نقاط ایران داشته. این رو وجود افرادای چون، گلسرخی، ابتهاج، رادی، عاشور پور و خیلی های دیگه اثبات می کنه. خیلی هایی که هنر و فرهنگ و حتی سیاست این سرزمین پهناور، ایران، مدیونشونه و چه افسوس که امروز همه در حال سقوطیم و خانه ی سبز من، گیلان هم همینطور....
سقوطی که به آن عادت کرده ایم و باز هم همان نسل بزرگان سابقند که با مرگشان تلنگری بزرگ به ما می زنند که هههههی چه می کنید؟ با فرهنگتان چه می کنید؟

آفتاب خیزان و دریا طوفان
نسل بزرگان میروند
ما کوچک مردمان
با بی مقداری ها مان چه کنیم؟
با مردمان بی مقدار اطرافمان؟

خبر یک خطی بهت زده ام کرد: اکبر رادی درگذشت

2007-12-27T01:15:00.000+03:30

اکبر رادی درگذشت
خبری کوتاه و هولناک. اکبر رادی پس از یک سال مبارزه با سرطان پنجم دی(دیروز) صبح در بیمارستان پارس تهران درگذشت.
رادی از نمایشنامه نویسان خوب ایران و یکی از مطرحترین نمایشنامه نویسان گیلانی بود. به جرات می شه گفت شناخته شده ترین چهره ی گیل در تئاتر چند سال گذشته با آثاری قوی مثل: «از پشت شيشه‌ها» «مرگ در پائيز»، «آهسته با گل سرخ»، «هاملت با سالاد فصل»، «منجي در صبح نمناك»، «باغ شب‌نماي ما» ، «آميز قلمدون»
اکبر رادی رد سن 68 سالگی چشم از جهان فرو بست و حیف که اینقدر زود خاک چنین افرادی رو در برمیگیره.
یادش گرامی باد

هاتف رحمانی نوشته ی جالبی در توصیف اکبر رادی دارد:

رادی صلابت نسلی است که متوسط نبود. در خویشتن خلق کرد وآوازهای اصیلش را در دامان زمان گسترد. رادی خاطره ای جمعی است از دیرروزهای دبیرستان تا صحنه های خاک گرفته به زنگار ستم تاتر ایران . رادی بازجویی احوال جوانی است در راستای تاریخی سرکوب شده . رازدار آفرینش است در فضای دلمه بسته ازخون ارغوان . رادی انقلابی نیست . هرچه هست عطشی است در درازنای دهه های ستبر ستم .
رادی برای من خاطره ای است میان دبیرستان ذوقی ودبیرستان اتابکی . ارتیاط همه محله هایی است که شرف انسانی را در خویش حبس کرده است تا فرزند زمان خودرا بپروراند. رادی خلوص خاطره رفاقت است در شباب دانایی.
رادی زبان مشق است برای نوشتن . شولای گرانسنگ فرهنگی است خاکی . از کوچه پس کوچه های هر محله ای که بگذری، با شفافیت نگاه جستجوگری جان شیفته ، ناگزیری حضور رادی را می بینی ، قد بر افراشته وبی مدعا واین ترکیب دیریابی است . عمراورا دراز می خواهم ونفس اورا همچنان گرم تا در کوره آفرینش خویش خطابه بزرگی آدمی را هماره آوازی باشد . رادی رعشه ای است از جنس زمان .باشد که در نه توی بی انجام این زمان هیشه جاودان ماند.

بیشتر درباره ی رادی بدانید

چرا سکوت؟

2007-10-23T00:14:00.000+03:30

در کدامین جهان باید یافت آن را که گویی تندر سکوت را بشکند؟

در کدامین سرزمین و کدامین خانه، سکوت را تاب می آورند؟

یک دقیقه سکوت به احترام مردگان.....

سکوت بخشی است از دیوانگی

از ترس شاید و وحشت از دوباره سکوت بودن

اما فریاد

فریاد یگانه راهی است که گذشته را یکسره به نعره ای رو میکند

و فریاد است که تندر وار سکوت را به چالشی سخت در می کشد

صدای تندر را در طوفان های تند و سرد بیاد بیاور

فریاد آن است که تندری شود در باد و برود آنجا که هر که خواست دامنی برگیرد از آن

آنجا که هر انسان بخواند و سرود سر دهد، نه سکوت

فریاد

2007-09-16T09:26:00.000+03:30

صدای شجریان جداً به این شعر روح می دمه. شعرعالی و موسیقی عالی

فریاد(مهدی اخوان ثالث) ا

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را که من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ، گ
گریان ازین بیداد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد
وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود
تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خکستر
وای ، ایا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد ؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

7 سال گذشت

2007-07-25T00:16:00.000+03:30

7 سال گذشت

7 سال

و شاملو هم جز تاریخ شد

به همین زودی

باور می کنید؟

18 تیر

2007-07-09T23:39:00.000+03:30

دانشجوی دیروز
دانشجوی امروز

عکس ها از احمد باطبی است، اولی 18 تیر 78 که بخاطر بلند کردن پیرهن خونین همکلاسی اش زندان خونه اش شد

و دومی عکسی که باید تازگی ها گرفته شده باشه. از آرش عاشوری در سایت کسوف

شاید مقایسه بشه کرد دو عکس رو و داشنجو های اون مکوقع رو با دانشجوهای الان

18 تیر

2007-07-09T23:29:00.000+03:30

سالگرد کوی دانشگاه بود امروز و روزنامه ها هیچ نگفتند ولی روی وب کلی حرف بود.

دانشجو ها میگن هنوز زنده اند حتی اگه اینطور باهاشون برهورد کنن.

تعداد اندکی همچنان زنده اند.

تا کی؟

2007-07-08T14:21:00.001+03:30

همه ساکتن
همه
از کسی صدایی بلند نمی شه
مگر تا کی باید صبر کرد؟
تا کی باید؟
تا کی؟

سرخی خون می دانی چیست؟

2007-06-20T15:33:00.000+03:30

خیلی امیدوارانه و مصمم همه گفتند: آری آینده از آن شما و از آن ماست، ما و راستی. چنان که کژی از پی هزاران سال دیگر توان مقاومت ندارد.
گفتند: شما ببینید که ما نخواهیم دید. این شمائید و همرهاتان، هم نسل هاتان.
با خود گفتم: چگونه؟ با این هم نسلان؟ آیا به راستی ممکن است؟
بسیار امیدوارانه هم که به قضیه نگاه می کنم میبینم این نسل هیچ ندارد. وقتی از خیابان های شهرم که دوستش دارم می گذرم مردمی خسته و هم نسلانی نادان می بینم.
وقتی در دانشگاه از پله ها بالا می روم، وقتی سر کلاس به اطرافم نگاه می کنم، افسردگی را می توان از صورتم خواند. به راستی این نسل(نسل من، به گفته ایی نسل سوم و یا حتی چهارم که دارد می آید) چه خواهد داشت؟
پرده ایی در دانشگاه: در دانشگاه کنار دیوار ایستاده ام. شلوغ است، دختر و پسر دو دو، سه سه بیشتر گپ می زنند. ولی در هیچ یک سخن جذابی نمی یابم. شاید مشکل از من است.
در این پرده: تمام فکر این افراد در چند چیز خلاصه می شود: مد، جنس مخالف، نمره ی امتحان
دیگر هیچ چیز انگار برایشان مهم نیست. اوائل که خیلی از دست این جماعت عصبانی بودم با خود می گفتم آیا هیچ کدامشان، به راستی در روز، در ماه، در سال حتی چند دقیقه جداً می اندیشند؟
پاسخی که به ذهنم هجوم می آورد تنها "نه" بود و نه هیچ چیز دیگر.
انگار غیر از اینکه فلانی چه می کند!؟ آن دو رابطه شان الان چطور است!؟ مدل موهایم فلان است. در دستشویی خانم ها آرایشگاه باز کرده اند و از این دست مسائل سطحی دیگر چیزی در کاسه ی جمجمه ی خالی این جماعت نمی گذرد.
یعنی چه؟ پس این همه تاریخ، این همه مبارزه، این همه خون که پای این ملت ریخته شد کجاست؟ آیا به راستی سانسور و نحمیق اینقدر قوی عمل می کند؟
زمانی، نه چندان دور چند سال پیش که تازه این جماعت را شناخته بودم، که تازه پی برده بودم که همه چنان که گمان می کنم نیستند، چون فاشیستی جانی حکم به حذف همه می دادم. که باید نابود شوند، باید له شوند و تنها فرزانگان بمانند. اما حالا می بینم که این سخن تنها از روی عجز و نا توانی بیان شده بود و می بینم که هنوز از طرف عده ایی به عنوان راه فرار از تحلیل و بررسی و پیدا کردن راه حل، عنوان می شود.
در دانشگاه: گوشه ایی ایستاده ام و با پوز خندی تلخ به خود می گویم: "که؟ اینها؟ اینها می خواهند همه چیز را عوض کنند؟ آیا من خواهم دید؟ یا مانند آنها که آمدند و سرود خواندند و یا کشته شدند یا به گوشه های تاریک پناه بردند، مجبور خواهم شد پرواز را به نسل بعد نوید دهم."
آیا این صرفاً یک نوید و امید دادن نیست؟ خود می دانیم که چقدر این نسلهامان عقب مانده و متحجرند. بسیار بیش از نسل مدرن دیروزمان.
این نسل، نسلی است که تاریخ را فراموش کرده، یا بهتر بگویم اصلا تاریخ نمی داند چیست. تنها آن را از روزنه ی پر غلط کتاب های دبیرستانی با دبیری زمخت و بی هنر دیده و برایش چیزی جز مد و جنس مخالف و نمره ی امتحان مفهومی ندارد و اینانند که همچون منِ چند سال پیش حکم حذف مرا هر آن می توانند امضا کنند.
در این افکار، به اطرافم نگاه می کنم، همه منتظرند تا کلاس شروع شود، از درون جمعیت کسی به طرفم می آید. نگران نباشید، از رفقاست.

سرخی خون، آیا میدانی چیست؟

نه خون تو؛ که دستت را بریده ای
خون ما؛ا که بر کاج آویخته اند
خون آنان؛ که فجیع، به نعش زمین، در گل و خاک، دربوی تند باروت غلت می زنند

پس از این همه کاج، که جنگل ها را از میانشان تهی کردند
و پس از این خیل صلیب های خون آلود
پس از پرواز و شوق و زندگی
پس از آواز و سرود و بوسه
پس از ایمان به آزادی

پس از سرشار شدن این خاک از امید و پایکوپی شان
آنگاه آن پرنده که در ایمانشان پرواز را آموخته بود
به خاک افتاد
و چنین بود که خون شکستشان بر این خاک
- همین خاک -
جاری گشت و افق را رنگ داد
و حال پس از این همه سال
این همه...

خون میدانی چیست؟

تو ای فرزند خاک خونین که افقهایت همیشه سرخ بود
سرخی خون؛ آیا میدانی چیست؟

بازگشت

2007-06-15T00:54:00.000+03:30

قطرات به آسمان می بارید و جوی ها به خیابان خالی می شدند. رو به شاخه ها آب از زمین روی صورتم می چکید. نعره هایی مبهم در گوشم می پیچید و زمان به کل بی معنا می نمود. آه هیچ چیز آن طور که باید نمی بود. سرمای بدنم و آب سرد باران که از جاده بر پاهایم می ریخت و از تنم به آسمان، چنان سردم کرده بود که اطمینان داشتم رگانم از خون تهی تا آنکه داغی، داغی خون سرم را، گوشم را، دستم را و غلبم را سوزاند و بازگشتی ناگوار به گرما داشتم. دردی سخت در سرم پیچید و نعره های مبهم و گنگ آنگونه که انگار از زبانی دیگر حکایت دارد، همه جا را فرا گرفت. تازه آنگاه بود که رنگها پدید آمدند و رنگ دامن سرخ آن دختر روستایی را بازشناختم، آه رنگها، رنگها ی مظلوم چرا کسی به آنها توجه نمی کند؟ و رنگ سرخ دیگری روی زمین کنار من به تنم بازمی گشت.

دردی مهلک در سرم پیچید و ضربه ای ناگهانی. از زمین به هوا پرتاب شدم، در میان خیابان شلوغ.صدای شدیدی در گوشم می پیچد. هواسم نیست وسط خیابانم، دیرم شده. ساعتم را نگاه می کنم. ساعت ده کلاس دارم.

دخترکی روستایی با دامن سرخش از کنارم می گذرد، دست در دست مادر پیرش نگاهی کوتاه به من می کند و انگار که "چه می کنی؟"

جلوی ماشین نشسته ام. پاهام راحت نیست. و آرام آرام صدای موسیقی در گوشم رنگ می بازد و خب. پس خواب بود!

خیالم راحت شد فکر کردم جدی جدی قاطی کردم این دیگه چه خوابی بود!؟ بسه دیگه باید پاشم دیگه باید رسیده باشیم. با صدای موسیقی که تو گوشم می پیچه می فهمم که دیگه بیدار شدم.

دارم می رم دانشگاه، پاهام راحت نیست، جلوی ماشین نشستم. پیاده می شوم که به آن طرف خیابان بروم. دخترکی روستایی با دامن سرخش از کنارم می گذرد، دست در دست مادر پیرش. ساعت ده کلاس دارم. ساعت را نگاه می کنم. دیرم شده. حواسم نیست وسط خیابانم. صدای شدیدی در گوشم می پیچد و سرد می شوم.

این نوشته نگارش دوم از طرح اول یا نغییر زبان است. در واقع بعد از حدود 4 ماه دوباره بازنویسی کردم و اینبار کلی زبان رو اصلاح کردم و موارد حاشیه ایی و زاعد رو زدم.

در کوچه سار شب

2007-06-06T12:05:00.000+03:30

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت ملال ما پرنده پر نمی زند
یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند
کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند
گذر گهی ست پر ستم که اندر او به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند
چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات ؟
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند
نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

م.ا.سایه

سالي كه نكوست از بهارش...

2007-04-17T17:45:00.000+03:30

سالي كه نكوست از بهارش پيداست
سال پيش، سال خوبي نبود. سال خوب كه چه عرض كنم. سال بدي بود. اوضاع داخلي كشور حسابي نا متعادل شده. اوضاع جهاني هم
از طرفي امسال با ماجراي ملوانان انگليسي شروع شد و با تحويل يك سويه ي آنها از طرف ايران. مثل اينكه قرار بود اونها رو با دستگير شدگان ايراني در اربيل معادمله كنند كه الان آمريكا زير بار نميره. گرچه حرف هاي ديگه ايي هم پشت اين ضييه وجود داشت.
جالب اينجاست، زماني كه ملوانان آزاد شدند عدهايي جلوي وزارت امور خارجه تجمع كردند.
در سال جديد مي بايستي منتظر اتفاقات بدي باشيم.
شرايط منطقه ي خاور ميانه بدطوري بهم ريخته. از طرفي با وجود حضور نيرو هاي امريكايي در عراق وضع امنيتي عراق مناسب نيست. از طرفي در شمال عراق تركيه خواهان دسترسي به چاهاي نفت است و براي اين منظور به شدت با كرد ها مشكل پيدا كرده. دولت عراق چند پارچه شده و امريكا و انگليس اين مسائل و مشكلات رو در عراق تماماً به ايران نسبت مي دن و روي اون تبليغات گسترده ايي عليه ايران مي كنند. هنوز موضوع 15 ملوان انگليسي تمام نشده كه امريكا اعلام مي كنه كه يك شهروندش در كيش ربوده شده. معلوم نيست به كجا بكشه اين قضييه.
از طرفي در داخل كشور در برابر كمپين يك ميليون امضا براي تغيير قوانين تبعيض آميز عليه زنان با نزديك شدن به فصل گرما نيروي انتظامي و بسيج از طرح برخورد با بدحجاي خبر مي دهند و اعلام مي كنند كه شديداً با اين موضوع برخورد خواهند كرد.
اين نوع برخورد هاي حساب شده و گاه حساب نشده باعث به وجود اومدن توهمي در نسل جوان شده كه: حجاب بد، يعني شجاعت، مقاومت و مبارزه و در اين توهم مشغولند و راه به جايي نمي برند.
با اين اوصاف جداً نبايد گفت سالي كه نكوست از بهارش پيداست؟

اسپهبد، رفت

2007-02-28T12:17:00.000+03:30

هنر شهادتي است صادقانه / نوري كه فاجعه را ترجمه مي كند / تا آدمي حشمت موهونش را بازشناسد
احمد شاملو برای علیرضا اسپهبد

دستان اسپهبد از حرکت ایستادند.
نقاش 55 ساله، نقاش اعتراض ها و هویت معاصر ایرانی، نقاش حماسه و درد و لبخند
نقاش سالها سالها درد و رنج و مبارزه با آثاری مملو از هراس و شوق و گزند. ناگاه خاموش شد
یادش گرامی باد

متاسفانه امروز تعداد افرادی که به نقاشی اهمیت دهند و آثار او را بشناسند خیلی کمند. در حالی که آثار اسپهبد بیان واقعیات زندگی یک نسل است که نباید فراموش شود.

برای اطلاعات بیشتر به لینک های زیر مراجعه کنید
ایرنا
روزنامه ایران

شبانه

2007-01-25T01:38:00.000+03:30

عشق پرواز محبت است
آنگاه که سر به زیر افکنده ایی
در آبی بی انتهای آسمانی، چنین بلند پرواز می کنی

آری
عشق، پرواز است
شوق بوسیدن لبان، آنسان که پس از تنهایی
یک عمر تنهایی
یک عمر تنهایی، یکدیگر را می یابند

عشق انسان است
انسان و انسانیت است

عشق خود، همه، زندگی است
زندگی، زندگی

پروازی ژرف

اعماق را به یاد بسپار

می گذریم

2007-01-07T11:00:00.000+03:30

می گذریم و چه خرسندیم که می گذریم
از امروز به فردایی ناپیدا
در غبار این راه چه خواهیم یافت؟

فردا

2007-01-07T10:59:00.000+03:30

لحظه ایی کوتاه برای کنار تو بودن
اما یک عمر لحظهای است
بهانه ای است بودنت برای جاودانگی
در کتار تو

زیبایی بی کران، گذر عمر عمر
تنها، طبیعت، انسان
آواری امروزند
فردا دیگرگونه در انتظار است
ما ، ما ، انسانیت و لبخند

فردایی پنهان
پوست خشک دستانم
در انتظار بی برکتی
آنجا تیست

سکوت

2006-12-02T00:06:00.000+03:30

سکوت سکوت سکوت
سکوت لازم است آنجا که
عصیان، عشق را میمیراند
آنجا که خشم برای تعالی دوستی
سرود نمی خواند
آنجا که من و تو بجای آنکه در کنار هم
در آغوش هم
در ملال لحظه ها جاودانگی را
بی آنکه کلمه ایی محبت بگوییم

یکدیگر را زخمی می کنیم

سکوت سکوت سکوت
سکوت لازم است
اشکاهایم را پاک می کنم
و می گویم

سوگند که دیگر هرگز اشک را بر چشمانت نبینم

و فاجعه دوباره رخ می نماید

سکوت
سکوت
سکوت

سکوتی اندوهگین
اما
اما
اما
ااما های عمر بر گذر از آفتاب بی برکت زمستانی
سکوت وحشتناک ناله
اشک
اشک بی راز
بی اسرار
بی پایان
تا ابد

دیگر توانم نیست
آه دیگر توانم نیست
جوابی به پایان دنیا مانده

و نگاهی به روز
که پرواز پروانه های اطلسی را به دیگر گون
موعظهایی بی بدیل تحریف کیند

که عشق را به درد
و درد را به هیچ
تبدیل میکند.

آه ای من
ای من من
ای که پس از سالها سالها
در کنارت نشسته ام
آوازت داده ام
شعرت کرده ام
و پرستیده امت
ای بیان من
ای شعر من
ای دوستی من
ای انسان من

بر فراز گورستان بی محبت عالم آینده نمی توانم تو را به قبر
تنها رها کنم

کمندم را میبافم و خود را با تو به دورن می اندازم
گودال بی انتهای شب چه دراز است
چه تنهاست
و اشکهایت از روی دستانم دیگر پاک نخواهند شد
که دوستت دارم لحظهایی بود گم در زمان بی پایان لحظهای سکوت

نه سکوت را بر نمی تابم
حرف بزن
چیزی بگوی

ای من
چیزی بگوی
چیزی بگوی

اسانلو آزاد شده بود

2006-11-22T18:08:00.000+03:30

جمال کريمی راد، سخنگوی قوه قضائيه ايران، خبر دستگيری منصور اسانلو رئيس هيات مديره سنديکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران را تاييد کرده و گفته برای وی احضاريه و حکم جلب صادر شده اما 'چون نيامده، در نهايت دستگير شده است.'
آقای اسانلو، که سه ماه پيش با قرار وثيقه از زندان آزاد شده بود، روز يکشنبه 19 نوامبر (28 آبان ماه) توسط افراد لباس شخصی در خيابان دستگير و ظاهرا به زندان اوين منتقل شده است.
سخنگوی قوه قضائيه روز سه شنبه در گفتگو با خبرنگاران توضيحی در مورد نحوه دستگيری دوباره رئيس هيات مديره سنديکای شرکت واحد نداده و تنها گفته است که آقای اسانلو 'برخلاف تعهداتش مرتكب همان افعال و اقدامات گذشته شده' و افزوده که "چه بسا به زودی هم آزاد شود."
آقای اسانلو اول ديماه سال گذشته (ژانويه 2006) همراه با شمار ديگری از اعضای سنديکا و راننده های شرکت واحد در پی اعتراض های صنفی که با برخورد نيروهای امنيتی ايران همراه بود، بازداشت شد و بيش از هفت ماه (تا مرداد ماه سال 85) در زندان بسر می برد.
From BBC Persian

زمزمه

2006-11-03T10:48:00.000+03:30

چون آواز بلند تمنای درخت که مرا قطع نکنید
بر بالین زمین و تالاب راکد مردم
این چگونه زیستنی است
گرم و پلشت
بوی کافوردر فضا می پیچد، در انتظار انتهای یک زمزمه‏
پایان ناگهانی زمزمه ی من را انتظار می کشید
بر بالینم نیاید، بر من آنگاه که زمزمه ام پایان یافته
بر شن های روان کویر، ماری در خون خود می غلتد
من آنم که زندگی را به تصویر دو گل محبت ، در دستان ما ‏
‏ ‏‎]‎‏ یکی در دست تو و یکی در دست من‏‎[‎‏ ‏
‏ دیدم‏
من آنم که بر شکوه نامتناهی سکوت غبله کردم و زمزمه ایی متشنج آغاز کردم

در درونم، در آغاز راهی که با رود پیوند می خورد
من میروم و تو...!‏
با
من
بیا
‏"ما" ها انتظارمان را می کشند.‏

دیگر گونه

2006-09-28T10:37:00.000+03:30

و از فراز تپه های ایمان و برکت
به زیر پای ما ردایِ بی شرم عاشقانه های شبانه را ،
که در پس این پرده هیچ نیست جز عذاب
هیچ نیست جز درد
که حقیقت عریان و بی پرده سخن دیگری گفت
که زندگی جز از این است
که درد تسلی ایی ندارد جز فریاد
که فریاد در گلو مانده
که زمان می گذرد
و آن روز ما با هم به پیشواز فردا خواهیم رفت
و آنگاه:
"جهانی دیگر گونه"
را می سراییم

تمامی

2006-09-28T01:32:00.000+03:30

در امتداد فریاد های خرد کننده ی پرندگان
به طلوع نابهنگام آفتاب
در بارش شهاب های عاصی
برای پایان روز و خدا
برای لگدمال کردن نجابت و فردا
می نویسم با فریاد
و خرد می شود
تکه تکه و باز بافریادِِ طلوع تابهتگام
پای بر دنیای خداوندگاران می گذارم
و به امید روز پایان در خود می میرم.

تمامی کجاست؟

Septamber 11

2006-09-11T14:15:00.000+03:30

11 سپتامبر جرقه ی یک فاجعه بود. یک اتفاق نبود نه. برنامه ریزی داشت. بن لادن نبود نه. کله گنده تر از اون رو پشت سرش داشت، خیلی کله کنده تر. بهانه ایی شد برای قتل و کشتار و تجاوز به حقوق انسانی. بهانه ایی برای توحش و توجیه هر اقدامی که سیاستمداران وابسته به شرکت های بزرگ و چند ملیتی، شرکت های نفتی ایی که دارن دنیا رو میگیرن. این 11 سپتامبر فقط یک روز بود. الان 5 ساله که آمریکا به همین بهانه داره حون مردم خاور میانه رو می مکه.
در عربستان نفت زیر پای مردم رو می خره و حکومت واسشون درست میکنه، بعد همون حکومت پول نفت مردمش رو بجای اینکه در طرح های عمرانی و زیر ساختاری عربستان سرمایه گذاری کنه، پول رو ور میداره میبره تو آمریکا و تو همون شرکت ها سرمایه گذاری میکنه...
این می شه یه حکومت دموکراتیک آمریکایی و در جایی دیگر که مکردم فقیر و گرسته میریزن تو خیابون که ثروت ملی ما رو برای ما بذارین. این میشه حکومت مستبد.
عجب دنیایی شده. آخ مردم دنیا چه میکنید...
مردم آفریقا
مردم خاور میانه
مردم ایران
مردم روسیه
به آمریکای جنوبی نگاه کنید
به اروپا
اونا دارن بیدار میشن، حتی اگه آروم آروم این کار رو بکنن
پس ما چه.. تا کی باید اینطور استثمار بشیم و با کوکا و بریتنی اسپیرز و هالی وود خودمون رو سرگرم کنیم.. بسه دیگه...
هزینه باید داد تا به یک روزگار خوب رسید

تسلی

2006-08-23T01:00:00.000+03:30

در غبار مه گرفته ی آذرخش
در این بیداد خاک پست آفرینش
بر این اشک شور، بر دریا
بر این اجساد ساکن، معتل میان مرگ و ابدیت
بر حال این مرد، این زن،این کودک
بر حال ما
بر حال ما
اشک توانایی درک فاجعه را می گیرد
ولی ناگزیر
اشک بریز که درد تسلی نمی یابد جز به عمل
جز به عمل،تسلی نمی یابد

پاسخ

2006-08-16T12:19:00.000+03:30

به آن پرنده بیاندیش
که زمین را به آسمان پیوست
و در بیان توانایی
این کلام ناچیزی بود که از زبان انسان جاری شد
.
من به هرزگی نمی اندیشم
اما می دانم که نجابت
یابوی پیر گاری تاریخ در زیر پای نجیبان مرد
من به حقیقت می اندیشم
و در هرزگی و نحابت
و از تو خواسته ام
که خویشتن را دریابی
و حقیقت را
که در شیار دستانت فریاد می کشد
.
می دانی
هیچ زمینی به سختی حقیقت نیست
حقیقت را تو در زیر جامه ی کوتاهت
از یاد برده ایی
.
حریم تو، حریم کوتاهی است
و بوم تو با دیواره های خاشاکی
محدود گشته است
وقتی من از قصور می گویم
تو قصر ها را به خواب می بینی
.
باید درد را دریافت درد را
که درد من است
که درد توست
.
در رگ ها خون جاری است
و در پی ها درد
و خون و درد
ارث مهربان زمین است
در من و در تو
بهره ی مهربانی
باری یکسان است
خواهر
ای همسفر
به باغچه ی خانه ات بنگر
و عشق را از گیاه بیاموز
.
ایمان تو منم
آن آینه ی کوچک را کنار رفش از غبار پاک کن
.
بیا دروغ نگوییم
و از کلام بپرهیزیم
و با سکوت
این اعتراف وحشتناک
تا عمق پوچ بتازیم
من از نهایت خود می آیم
و از نهایت تو در من
و اینک تو را
به تماشای فاجعه می خوانم
.
دردی هست
و اگر نه درمانی
همدردی شاید
که تسلایی باشد

محمد نقی کرمیان
کتاب خوشه

آتش بس

2006-08-14T12:34:00.000+03:30

بالاخره بعد از یک ماه جنگ و خونریزی آتش بس بین لبنان و اسرائیل بر قرار شد
امیوارم این آتش بس طولانی باشه و دیگه جنگی در نگیره
لبنان به خاک و خون کشیده شد و هزاران لبنانی کشته و زخمی و تعداد بسیرا بیشتری هم آواره شدن. اسرائیل هم تاسیسات زیادی رو از دست داد و مردمش در وحشت زندگی رو سپری می کردن.
جنگ چیز کثیفیه. دستاورد جنگ تنها مرگ است. آیا ما انسانها نمی تونیم با هم زندگی کنیم؟
همه کنار هم
برای هم و برای یک جهان بهتر؟
یعنی ما اینقدر وحشی هستیم؟

سرباز پیر، چه فرقی می کنه لبنانی یا اسرائیلی حتی اون هم دیگه از جنگ و کشتار خسته شده

صلح، جنگ نه

کودکان لبنانی در حال نقاشی یک سرپناه، شاید یک آینده
لبنان، چند نفر کشته شدن؟
فریاد، تا کی تا کی مادرانمانپ، پدرانمان،فرزندانمان،برادران،خواهران.... تا کی مردم ما باید کشته شوند. برای چه؟
تا کی می خوای تماز بخونی، پاک بشی و آدم بکشی؟ آیا این پاکی است؟ کشتن!!! چه مسلمان چه یهودی، چه مسیحی چه هر مرام و عقیده ی دیگری
آرزوی روز های زیبا را برای عروس خاور میانه داریم روزی که همه شاد باشند
(این عکس البته ژاپن هست که در اونجا هم همه شاد نیستند تنها بعضی شادند)

عکس ها از سایت فارسی بی بی سی

عمو فیدل، 80 ساله شد

2006-08-14T02:26:00.000+03:30

هشتادمین سال زندگی یک چریک
یک رهبر پیر
یک اسطوره
یک عمو فیدل دوست داشتنی
یک فیدل کاسترو
مبارکه

آزاد شد

2006-08-10T10:50:00.000+03:30

منصور اسالو بعد از هفت ماه با قرار وصیقه ی 150 میلیون تومانی آزاد شد.
اسالو ریس هیئت مدیره ی سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران هفت ماه پیش در پی اعتصاب کارگران این شرکت بازداشت شد و بالاخره با قرار وصیقه ی 150 میلیون تومانی آزاد شد.
عکس از کسوف گرفته شده و در اینجا و اینجا هم می تونید موضوع رو دنبال کنید.
این هم سایت سندیکای شرکت واحد هست
به امید آزادی تمام زندانیان راه آزادی

در ضمن تمام اینها، این عکس رو هم ببینید. جالبه(البته از نوع آمریکایی)

بادیه ی گرگ و کفتار

2006-08-07T00:26:00.000+03:30

در آسمان بی انتنهای ابدی
در میان غبار زمین
در لجن زاران آفتاب

اینان سوگند می خورند
به یاس و آفتاب و لجن
و ما؛ کودکان لخت را تنها در جمعیت رها می کنند
دست بر شرم می دوند و می دوند
تا به نزدیکترین دیوار
نزدیکترین خانه

دنیای پیرامون
در غیاب بزرگ انسان ، درد شکلی ابدی می گیرد
و فراز تاریخ را به سقوط فرو می کنند

بگذار و برو
از این بادیه ی دامنگیران، گرگ و کفتار
بگذار و برو

حیات

2006-07-26T14:49:00.000+03:30

در روزهای ابری
قدم زنان در جستجوی آفتاب
باران صورتهامان را خیس می کند
می شوید، صیقل می دهد
آنگاه که آفتاب سر برون آورد از درون این شبح
رود ها جاری می شوند و
حیات آغاز شدنش را با جنگل های انبوه رخ می کند

سید برت درگذشت

2006-07-13T16:20:00.000+03:30

سید برت، بنیانگذار گروه موسیقی پینک فلوید در سن 61 سالگی در خانه ی مادرش در شهر کمبریج درگذشت.

برت در سال 1946 در کمبریج به دنیا آمد و در کالج با دیوید گیلمور و راجر واترز آشنا شد و برنامه هایی را با گیلمور در نقاط مختلف اروپا به اجرا گذاشت که اکثراً کار های فولکلور بودند. سپس در مدرسه ی هنر کمبرول لندن صبت نام کرد و پس از آن با همراهی راجر واترز گوره پینک فلوید را تشکیل داد و پس از اولین آلبوم، از گروه خارج شد.

نام غیر متعارف گروه هم برت با ترکیب نام دو خواننده ی بلوز ساخت. و اولین آلبوم های پینک فلوید را که جهت دهنده و عامل مورد استقبال قرار گرفتن گروه بود ساخت، به گونه ایی که بخش اعظم آلبومی را که در سال 1968 روانه بازار شد، برت ساخته بود. همچنین دو آهنگ معروف "بازی کردن امیلی را نگاه کن" و "آرنولد لین" را در سال 1968 ساخت.

برت به علت مثرف زیاد مواد مخدر دچار روانی ایی گردید و سپس بخاطر مشکلاتی در کنسرت ها و در استدیو در حال ضبط ایجاد می کرد، از گروه کنار گذاشته شد و دیوید گیلمور جای او را گرفت و برت کار روی آلبوم تک نفره ی خود راآغاز کرد.

مدتها کسی از او خبری نداشت که کجاست و چگونه به سر می برد تا اینکه معلوم شد به خانه ی مادری خود در کمبریج بازگشته است. روزنامه ها و رسانه ها خبر این کشف(!!!) را اعلام کردند و گفتند "عضو گم شده ی پینک فلوید، پیدا شد!"

برت در روز 10 جولای 2006 در سکوت و انزوا، بدون اینکه کسی از او خبر داشته باشد در خانه ی خود درگذشت. تاثیری که وی در موسیقی قرن و بخصوص راک گذاشت به هیچ وجه قابل چشم پوشی نیست.

درگام های نخستین

2006-07-11T01:29:00.000+03:30

وجود را به منزله ی دودی کوتاه، بی بها نظر کردم
دیواری بلند دورتادور وجودم، دیواری بلند

زندگی را پس آن دانستم و پیش آن بسر بردم
دیوار ماند و ماند
بلند و بزرگ
عظیم و زیبا هم
روزی فریاد بر حواهم آورد و از پهنه ی این جهان به آن شتاب خواهم کرد
تنها برای خودم
زندگی چگونه خواهد بود آنجا که همه آن سمت دیوار زیبایمان باشیم

زندگی چگونه باید باشد؟

ایران

2006-06-11T13:09:00.000+03:30

"ایران، روح یک جهان بی روح" کتابی از فوکو
"چنین گفت زرتشت" کتابی از نیچه و قطعه ایی از اشتراوس
"در ایران تاریخ واژگونه آغاز شد" کارل مارکس
"حافظ، گوته و نیچه"
به راستی مگر ایران چه بود؟
مگر زرتشت چه می گفت که نیچه را شیفته کرد؟
احساس می کنم نسبت به تاریخ و گذشته ی کشورم نادان هستم.

یسنا، هات 34
بند2
اینک این من و این هم پیشگاه دلشکستگان جهان،
بگو به راستی
آیا کدام شبانه را
بر گریه میتوان طی کرد،
به هنگامی که هیچ غزلی
در ستایش سنگسار شوندگان
نخواهند سرود.

3

آری سواد و سعادت همیشه از آن خوش اندیشان است،
و مانند شما
ای سوادسازان آموزگار،
که پیامبران اهل زمینید

4
...
5

چه شکوهی!
چه انسان بالنده ایی!
شگفتا!
من هم به شمایان پیوسته ام
ای اردی بهشت،
و ای بهمن،
ای مردمان ستمدیده ی روزگار.
اما نه از برای پناهی که شایدم
دمی و باردمی باشد،
که تنها به راه راستی و روشنایی شتافته ام
تا از دیو های گرسنه گریخته باشم.

6
...
7

کدامند آن عاشقان بی پروا
آنانی
که پیشتر شناخته ام،
یا کسانی اند، که با رنج خویش
جهان را
به صبح های آسمان می خوانند

8

کسانی که به راستی و روشنایی نیندیشند
از آنان همه، جایگاه نوازش و نور
بدور خواهد بود.
...

9

باری آن کج اندیشان
که عشق را
فرو گذارند و بگذرند،
بسا که از راستی به نیستی گرایند...،
تا چند
که از جانوران بیابانی...!
و تنها
بالندگان بزرگند که رمین را
بر این اراده
می رانند.

10
...
11
...
12

چیست آیین عشق؟
کدام (را) خواستاری؟
چه ستایش؟
کدام پرستش؟
آه...
آموزگار خردمند!
تا این که بشنویم آن سرودی را
که عاشقان آموخته،
بیفشانند،
مارا
از آن راه خوشگذر،
چه منش هاست،
تا به نیکی برآوریم و دریا شویم.

13
...
14
هم این زمین زاینده نیز
به راستی
بر برزیگران(برزگران)
گشایش دهد،
تا هیچ تازیانه ایی بر گرده گاه جانداری
فرو نبینیم.
و به آنان که خواستارند
عشق و علاقه ببارانند،
تا هر هفت فلک فرو شود،
ورنه این آیین را اگر که گو کنی...
تو چون سنگ نیز
بارور نخواهی شد.

15

ای آموزگار!
ای آموزگار بزرگ!
مرا از بهترین گفتار ها و کردار ها
بیاگاهان،
و شما
ای بهمن،
ای اردی بهشت
بر آن ستایشی که از توانایی مردمان برآد
آشکارم کنید،
آشکار روندگانی که زمین را به اراده
آباد کنند.

نمنه!!!

2006-05-30T20:51:00.000+03:30

عبارتي چنان عاميانه كه در تمام ايران به وفور استفاده مي شود. آيا جداً اين حرف توهين به آذري زبانها محسوب مي شود؟
مانا نيستاني اولين قرباني اينگونه حوادث و شورش هاي كور نيست و بي شك آخرين نفر هم نخواهد بود. در اين بين بر ماست تا با حمايت از او و افرادي چنين كه به غلط مسبب ناآرامي هايي از اين دست محسوب مي‌شوند، "كج فهمي" و "فهميدن آنچه" از بيان ديگران "مي خواهيم بفهميم"؛ جلوگيري كنيم.

ازمانا نيستاني حمايت كنيد
F r e e M a n a N i y e s t a n i

آزادی کولی

2006-05-23T17:10:00.000+03:30

بر فراز قلعه ی نابکار
زنجیرهایمان را مگسلیم
در سقوط دامنه ی کوه
دستان یکدیگر را گرفتیم و آواز
و در کنار کولی ها می رقصیم و می نوشیم
تا شراب به زمین افکندمان
هه! ما آزاد شدیم

زمانی که...

2006-04-08T23:08:00.000+03:30

لحظه ایی که لذت، ارضای جنسی است با دردی مضمن،
زمانی که لبخند جرمی است
زمانی که درختان نماد شیطانند
زمانی که شیطان، گریان از اتهام خود می گریزد
زمانی که آزادی نبودن است، فقدان بودن است

زمانی که امید رویایی است
زمانی که دنیای دیگر گونه محال است
زمانی که چشمهایش را می بندد
زمانی که بوی دهانش در سینه هایت تاب می خورد و می پیچد تا بالا بیاوری

زمانی که گل سرخ را سیاه، روبان سیاه می بندد
زمانی که شاپرک ها در جنگل می سوزند
زمانی که پرندگان بی هم همه حتی، در زمستان می میرند
زمانی که خورشید در شب می تابد
زمانی که کودکان گرسنه زیر پای سپاه زنان لخت لگد مال می شوند
زمانی که نان را به شرمگاه می دهند

زمانی که انسان را به جرم محبت گلوله می نهند؛ بشریت را

زمانی که دار نماد انسان است و انسان یادآور رشته رشته های طناب دار
زمانی که فرشتگان گریان سر تحقیر بر حکم می گذارند
زمانی که قاتل را به قتل می رسانند
زمانی که ماه نو به روز هشتم میرسد

زمانی که لحظه هم لذت را به تاریخ می دهد
زمانی که تاریخ انسان را به رویایی می دهد
زمانی که انسان رویا را به آینده می دهد
زمانی که رویا، آینده را به هدر می دهد
زمانی که آینده، رویای هدر رفته را باز می ستاند

زمانی که گونه ها اشک خونانی دارد
زمانی که عشق را دستگاه تعریف می کند
زمانی که ماشین انسان را می سازد

زمانی که جنگل خون را می سازد
زمانی که گندم زاران را با مذاب آبیاری می کنند
زمانی که انسان را با ایمان، گندم زار می کنند
زمانی که آواز پرندگان، ضمضمه ی مرگ است
زمانی که کرم های خاکی ببر را میدرند
زمانی که پروانه ی زیبای من در آسمان آتش گرفته می سوزد.

زمانی که زمان، از زمان بودنش شرم می کند
زمانی که بردگان بر هم داغ می نهند
زمانی که نان، مردم را سنگ می کند
زمانی که زمین آرزوی مرگ می کند

زمانی که خفته ایم، زمانی که کسی در آن بیدار نیست
زمانی که ابدیت در آغازش می میرد
زمانی که شرمساری از آنِ خداست
زمانی که لبخند ظالمانه مقتول به قاتل است
زمانی که خورشید روز را به شب پناه می برد

زمانی است که تنها لحظه ی لذت، ارضای میل جنسی است با دردی مضمن در رگان و مرگ

زمانی است که تنهایی در آن آرزویی است دست نیافتنی
زمانی است که نبودن در آن در تاریخ گم شده

آینده رویا های هدر رفته را باز می ستاند

CPE

2006-04-06T23:21:00.000+03:30

تو این پست چند عکس از اعتراضات فرانوسی ها می ذارم با اینکه واقعاً فرصت ندارم وبلاگ رو آپدیت کنم. نتونستم خودمو کنترل کنم و اومدم که این پست رو بذارم.
راستی اخبار ایران که هیچی رو معلوم نمی کنه فقط کلی گویی می کنه. ولی به راستی در فرانسه چه خبره؟ ها؟

رز سفيد مقاومت براى آزادى

2006-02-18T19:53:00.000+03:30

امروز درباره ي رز سفيد براتون يه مطلب جالب مي ذارم. تو روزنامه ي شرق شنبه ۲۹ بهمن ۱۳۸۴ پيداش كردم. گرچخ شرق خيلي افت كرده ولي گه گاهي چيز هاي جالبي توش پيدا مي شه...

۲۲ فوريه سال ،۱۹۴۲ ساعت ۹ صبح... سه دانشجوى دانشگاه مونيخ به دادگاه كشانده مى شوند، به جرم خيانت. محاكمه تا ساعت ۱ بعدازظهر به درازا مى كشد و در ساعت ۵ هر سه به هلاكت مى رسند. آنها چه كرده بودند كه باعث شده بود قاضى اعظم دادگاه هاى خلق هيتلرى شخصا بر امر محاكمه نظارت كند؟ چرا فريادشان را در نطفه خفه كردند؟ چند نفر ديگر مى بايست قربانى شوند تا گوش شنوايى پيدا شود؟
هيچ كس به درستى نمى دانست اين نام از كجا آمد. (رز سفيد). وقتى گشتاپو از هانس شل راجع به اين عنوان سئوال كرد، او گفت: اين نام را دلبخواهى، پس از خواندن يك داستان اسپانيايى به همين نام برگزيده است ولى هانس تا آنجا كه ممكن بود سعى در گمراه ساختن بازجوها داشت. فقط هانس شل و الكساندر اشمورل مى دانستند نام «رز سفيد» تا ابد ما را به ياد تلاش هاى چندين ماهه آنها از تابستان ۱۹۴۲ تا فوريه ۱۹۴۳ خواهد انداخت. در تابستان ۱۹۴۲ هانس و آلكس هسته يك تشكل دانشجويى را برپا كردند كه بر سر موضوعاتى نظير موسيقى، هنر و فلسفه اشتراك نظر و سليقه داشتند. اين دانشجويان به زودى پى بردند كه هيچ يك از نام هيتلر، رايش سوم و گشتاپو دل خوشى ندارند. نخستين «اعضاى» اين دسته عبارت بودند از: هانس، آلكس و يورگن ويتنشتاين . به زودى زود كريستف پرابست هم به آنان پيوست. او يك سرباز متاهل، پدر سه فرزند و آدمى دوست داشتنى بود و در ميان اطرافيان به حسن قضاوت و خوشنامى معروف. ديگرى ويلى گراف بود، دانشجوى رشته پزشكى و يك كاتوليك مخلص كه به رغم اصرار همكلاسى ها و دوستانش هرگز به عضويت سازمان جوانان هيتلرى در نيامد. حتى از تاييد آنها نيز خوددارى مى كرد. سوفى شل خواهر كوچكتر هانس نيز كه در دانشگاه به تحصيل زيست شناسى و فلسفه مشغول بود به برادر پيوست. اينان سپس با هميارى استاد فلسفه محبوب دانشگاه كورت هوبر هسته رز سفيد را تشكيل دادند. در ابتداى امر هانس و آلكس فعاليت خود را دو نفرى با نگارش و تكثير سرمقاله اى به عنوان «رساله هاى رز سفيد» آغاز كردند. لب كلام اين سرمقاله گزنده به زير سئوال بردن زندگى تمامى آلمانى هايى بود كه ساكت و خاموش مانده و هيچ واكنشى عليه رايش سوم به عمل نمى آوردند. سپس اين رساله «مقاومت منفى» را به عنوان بهترين راه حل براى سقوط تدريجى «حكومت» پيشنهاد كرد. چندى نگذشت كه سه رساله ديگر با همان عنوان «رز سفيد» ميان مردم توزيع شد. البته آهنگ انتقادات در هر كدام شديدتر از قبلى بود و تعداد بيشترى از دوستان هانس و آلكس در تهيه آنها مشاركت كردند. تاريخ دو فقره از آخرين رسالات، يكى ژانويه ۱۹۴۳ و ديگرى حوالى هجدهم فوريه بود. عنوان اين دو را «رساله هاى نهضت مقاومت» گذاشتند.
اعضاى «رز سفيد» شبانه روز به گونه اى خستگى ناپذير كار مى كردند. آنها يك ماشين تكثير دستى را هزاران بار چرخاندند تا بتوانند مقالات را به تعداد مورد نياز چاپ كرده، تمبر زده و نهايتا به آدرس هاى گوناگون در تمامى شهرهاى عمده آلمان پست نمايند. نشانى گيرندگان را از كتابچه هاى راهنماى تلفن پيدا مى كردند. اين گيرندگان عموما عبارت بودند از: مدرسين، دانشجويان رشته هاى پزشكى و صاحبان اماكن عمومى. اين كار هم باعث گمراه شدن گشتاپو و هم گسترش مقالات در سطح هر چه وسيع تر مى گشت. هانس و آلكس ضمن اينكه دلمشغول نگارش ۴ رساله اولى بودند چشم اميدشان به پيشنهادات و رهنمودهاى كريستف پرابست بود. يورگن سومين و چهارمين رساله را حك و اصلاح كرده و سپس همراه با اين محموله هاى خطرناك عزم برلين كرد. ويلى نيز با تك و دوهاى خستگى ناپذير و غالبا خطرناك، فراهم آوردن وسايل كار و جمع و جور كردن هواداران در خارج از مونيخ سهم خود را در تهيه پنجمين رساله ايفا كرد. سوفى هم در فراهم آوردن تمبر پستى و كاغذ لازمه اهتمام زياد كرد زيرا امكان نداشت يك نفر به تنهايى مقادير زيادى تمبر بخرد و سوءظن ديگران را بر نينگيزد. وى همچنين ترتيب جمع آورى بودجه لازم را داد. كورت هوبر ضمن مشاركت در تهيه پنجمين رساله به تنهايى متن ششمين و آخرين رساله را نيز نوشت. همان آن هانس را همراه با پيش نويس هفتمين رساله به قلم كريستف پرابست توقيف كردند. تمامى اعضاى گروه به سرتاسر جنوب آلمان و حتى فراتر از آن رفت و آمد مى كردند و رساله ها را دسته دسته در جاهاى مختلف و پنهان از ديد اغيار توزيع مى كردند. صدها برگ از اين رسالات نيز شبانه و با احتياط به درون دانشگاه مونيخ برده شد.
د ر فوريه ۱۹۴۳ در خلال شب هاى سوم، هشتم و پانزدهم، هانس، آلكس و ويلى مبادرت به خطرناك ترين عمليات «رز سفيد» كردند. اين سه به كمك رنگ و قير بر روى ديوارهاى يكى از خيابان هاى اصلى شهر مونيخ كه روبه روى دانشگاه در مى آمد به نام لودويك اشترا سه شعارنويسى كردند. شعارها عبارت بود از: «مرگ بر هيتلر» ، «هيتلر جانى است»، «آزادى» و صليب شكسته هاى مخدوش... در همان اوان افراد پليس و ساير مراجع به گشت زنى در خيابان هاى مونيخ مشغول بودند. هنوز بر ما معلوم نشده چرا تاريخ هجدهم فوريه ۱۹۴۳ در روز روشن هانس و سوفى يك كيف دستى پر از اعلاميه را همراه خود به دانشگاه مونيخ آوردند. به محض ورود به دانشگاه از كنار ويلى گراف و دوستش تراته لافرنز كه در حال ترك محل بودند گذشتند. با ديدن آنها، قرار گذاشتند هنگام عصر همديگر را در بيرون ملاقات نمايند، اما هيچ صحبتى از اينكه اعلاميه ها داخل كيف است به ميان نياوردند. هانس و سوفى به سرعت خود را به راهروهاى خلوت دانشگاه رساندند. تا چند دقيقه ديگر كه دانشجويان كلاس هاى خود را ترك مى كردند جاى سوزن انداختن نبود. به همين جهت خواهر و برادر فورا دسته هاى اعلاميه هاى نوشته شده توسط كورت هوبر را وسط راهرو پخش كردند و چون داشت فرصت از دست مى رفت آنها با دستپاچگى خود را از انظار پنهان كردند. يك آن متوجه شدند هنوز برگ هاى زيادى در كيف دستى باقى مانده و به نظرشان آمد كه ماندن اين چند برگ در كيف، كار احمقانه اى است. لذا به راهرو اصلى برگشتند و با صعود از پلكان مرمرين خود را با عجله به طبقه فوقانى رسانده و در آنجا سوفى باقى اوراق را از پنجره اى به حياط بزرگ دانشگاه ريخت. چندين دوجين از اعلاميه و رساله مثل بادبادك كاغذى چرخ زنان و رقص كنان جلو پاى دانشجويانى كه تازه از سر كلاس ها پا شده بودند ريخت. در ميان دانشجويان هم كسى به نام ياكوب اشميت ايستاده بود. اين يكى عضو حزب نازى و به اصطلاح خادم دانشگاه بود. هم او هانس و سوفى را در حال پخش كردن اعلاميه ها ديد. بلافاصله پليس را خبردار كردند، درهاى دانشگاه را بستند و هانس و سوفى را توقيف و روانه گشتاپو ساختند. امروزه در مونيخ يادبودهاى فراوانى از نهضت «رز سفيد» برپاست و ياد آنها در خاطر هر آلمانى به جاى مانده.

بار دیگر شهری دوست می داشتم

2006-01-19T20:34:00.000+03:30

...بخواب هلیا دیگر است. دود دیدگانت را آزار می دهد دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد. دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانه ی تو نخواهد گذشت. چشمانِ تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگ ها رویای عابری را که از آن سوی باغ نارنج می گذرد پاره می کنند. شب از من خالیست هلیا. گل های سرخِ میخک، مهمان رومیزی
طلایی رنگ اتاق تو هستند. اما گل های اطلسی، شیپورهای کوچک کودکان. عابر در جستجوی پاره های یک رویا ذهن فرسوده اش را می کاود. قمار باز ها تا صبح بیدار خواهند نشت، و دود، دیدگانت را آزار خواهد داد. آنها که تا سپیدِ صبح بیدار می نشینند ستایشگران بیداری نیستند. رهگذر، پاره های تصورش را نمی یابد و به خود می گوید که به همه چیز می شود اندیشید،و سگ ها را نفرین می کند. نفرین، پیام آور درماندگی ست و دشنام برای او برادریست حقیر...

کتابی از نادر ابراهیمی، با نثری شعر گونه. فعلاً بیشتر توضیح نمی دم فقط پیشنهاد می کنم بخونیدش.
مشخصاتش هم اینا:
نام: بار دیگر شهری که دوست می داشتم
نویسنده: نادر ابراهیمی
ناشر: روزبهان
چاپ اول: 1345
چاپ پانزدهم: 1383
بله تعجب کردید. حقیقتش من هم که اول یک مقدار کتاب رو خوندم فکر کردم دیگه حداقل باید مال 2-3 سال پیش باشه با دیدن تاریخ چاپ اول شوکه شدم...

بخونیدش تا بیشتر صحبت کنیم...
فعلا...تا بعد

محبت

2006-01-07T16:08:00.000+03:30

آب و آیینه و محبت
تنها اینهایند و آرزو.
فردا بر گلاریز رگبار جاده، آب زرد می شود.
آیینه می شکند
و آرزو زیر ابرهای وحشی پاییز جان می دهد

کنون محبت
آنهم اگر جاده سر پیچی به سمتی دیگر نرفته باشد.

افق روشن

2005-12-01T17:41:00.000+03:30

روزي ما دوباره کبوترهاي ِمان را پيدا
خواهيم کرد
و مهرباني دست ِ زيبائي را خواهد گرفت.
□
روزي که کم‌ترين
سرود
بوسه است
و هر انسان
براي ِ هر انسان
برادري‌ست.
روزي که
ديگر درهاي ِ خانه‌شان را نمي‌بندند
قفل
افسانه‌ئي‌ست
و قلب
براي ِ
زنده‌گي بس است.
روزي که معناي ِ هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطر ِ
آخرين حرف دنبال ِ سخن نگردي.
روزي که آهنگ ِ هر حرف، زنده‌گي‌ست
تا من به
خاطر ِ آخرين شعر رنج ِ جُست‌وجوي ِ قافيه نبرم.
روزي که هر لب ترانه‌ئي‌ست
تا کم‌ترين سرود، بوسه باشد.
روزي که تو بيائي، براي ِ هميشه بيائي
و
مهرباني با زيبائي يک‌سان شود.
روزي که ما دوباره براي ِ کبوترهاي ِمان دانه
بريزيم...
□
و من آن روز را انتظار مي‌کشم
حتا روزي
که ديگر
نباشم.

ا.بامداد

۱۳۳۴/۴/۵

مشکلی برای وبلاگ به وجود آمد و همه ی پستها پاک شدند مجبور شدم همه رو مجدداً بفرستم به همین خاطر تاریخ همه یکی است و نظرات شما دوستان پاک شده. معذرت می خواهم.

لبه ی تیغ(موام)

2005-12-01T17:35:00.000+03:30

سرگذشت جوانی است که در جنگ جهانی اول یکی از دوستانش به خاطر او کشته می شود و این حادثه او را تکان می دهد وبه جست وجوی جواب مسائل ابدی برمی انگیزد:خدا چیست؟چرا درد وجود دارد؟........

لبه ی تیغ از معروفترین آاثار سامرست موام است. موام نویسنده ی انگلیسی به سال1874 به دنیاآامد و در 1966 در گذشت. تا ده سالگی در پاریس زیست واز وقتی که به لندن رفت به با انکه رشته ی طب را تحصیل می کرد به کار نوشتن پرداخت. توفیقی که موام در رمان های نخستین خود پیدا کرد اورا واداشت که از طب چشم پوشید و به ادبیات رو آورد. موام به اروپا و خاور دور و امریکا سفر کرد و در جنگ اول به ماموریت مخفی روانه ی روسیه شد. موام در آثارش از تجربه ها و مشاهدات خود استفاده ی بسیار کرده است. از دیگر آثارمعروف موام میتوان: "درباره ی رمان عمروداستان کوتاه"،"ماه و شش پشیز"،"حاصل عمر" نام برد.

با تشکر از غزال جهت تهییه ی این مطلب

جنگ
جثه ایی روی زمین افتاد...
جثه ی بزگ مردی روی خاک...
جثه ی بزرگ همسری...
جثه ی بزرگ پدری...
جثه ی بزرگ فرزندی روی خاک...
آه انسانی دیگر روی خاک افتاد.
بابک

دلتنگی های نقاش خیابان 48

2005-12-01T17:32:00.001+03:30

سلینجر تنها نویسنده ی پس از جنگ جهانی دوم در امریکاست که آثارش مورد
استقبال همگان قرار گرفته. این استقبال نوعی عقب نشینی ادبی از آثار
نویسندگان بزرگی چون هرمان ملویل، هنری جیمز و ویلیام فاکنر است؛ زیرا که
آدم های آثار سلینجر بیش تر درونگرایانی هستند که خواننده به آسانی می
تواند تصویر خود و معاصران را در آینه ی آن ها باز شناسد.
سلینجر در
عین حال به تقابل کودکی و بزرگسالی دست می زند، به تقابل بی گناهی و پلیدی،
امید و نومیدی و حقیقت و دغلکاری. مواجهه ی فساد آدم ها و ادراک کودک
موضوعی بکر در داستان نویسی امروز است. این کودک، که هم قربانی دغلکاری های
ماست و هم نجات دهنده، با چشمان نگران خود در اکثر داستان ها ی سلینجر حضور
دارد.
9 داستان سلینجر، که حکایت تنهایی در آزادی است، یکی از ده کتاب
کلاسیک مدرن جهان شمرده شده است.

پل استر-کشور آخرین ها

2005-12-01T17:32:00.000+03:30

حتماً نام پل استر را شنیده اید. کشور آخرین ها از جمله ی کار های مشهور استر هست.
فعلا نوشته ی توضیحی پشت جلد رو مخی خونیم تا هفته ی بعد اگه شد خودمم هم چیزی می نویسم دربارش:

اگرچه خوانندگان ایرانی به تازگی با "پل استر" نویسنده ی پست مدرن آمریکایی آشنا شده است، اما آثار او به زبان های مختلف دنیا ترجمه شده است.
"کشور آخرین ها" که یکی ازرمان های برجسته ی اوست، به زندگی دختر جوانی به نام "آنابلوم"می پردازد که در جستجوی برادر گمشده اش به شهری ناشناس سفر می کند و پس از مدتی مایوس از یافتن برادر، بی پول و بی خانمان در شهری مصیبت زده روزگار را سپری می کند.
او برای فرار از بی خانمانی دعوت پیرزنی ناشناس را می پذیرد، اما با شوهر شرور و متجاوز او روبرو می شود و حلقه های مصیبت این چنین تکرار می شود.
پل استر برای خلق قالب متفاوت از الگو ها و قراردادهایی سنتی استفاده می کند.
در کشور آخرین ها او به قالب نامه و سفر نامه رویمی آورد. اما بر خلاف روند معمول در این قالب ها، خواننده با واقیعت ها و رویدادهایی روبرو می شود که پایانی ندارند و خطی را که ترسیم می کنند به نقطه ی آغاز بر می گردد.

خون خورشید

2005-12-01T17:26:00.000+03:30

طوفان شبانه ی دریا، هولناک می نمود، آبهای گرم به صخره ها دل می زدند؛ صخره ها بی باک قلبشان را خون می شکافتند. مردی روی صخره، زمان در انتظار.
شنید. زمین صدای پایش را شنید، دوان دوان، هر جا را جستجو کنان. قدم های کوچک با جاپایی حتی عمیق روی ماسه ها، کنار دریا.

"پدر" صدایی طوفان را کنار زد. "پدر"

آسمان به روشنی می زد. مردی روی صخره، زمان در انتظار، خون خورشید در رگانش گرم می کرد. موجی و صخره ایی در کار، مرد روی صخره، جاپایی روی ماسه ها، زمان در انتظار طوفانی شد؛ دریا متلاطم، موجی بلند صخره را طلبید؛ پدر روی صخره نبود

"آه، آه پدر؛ نه!"

دوان دوان به روی صخره. افق خون آلود بود. خورشید افق را خون کرده بود. قدمی به جلو گذاشت، خونش را برای خورشید گرم می کرد. خورشید برآمد و از خون بر شد.

خونش گرم، "آه پدر! خونم را خورشید می کنم، خونت را طلوع می کنم"

خورشید، سوزان، خون در رگش خورشید می نمود.

رنگ زنگ ها(اصلاح شده)...ناقوس ها

2005-12-01T17:24:00.000+03:30

رنگ زنگ ها تنها یک چیز می گفت. پایان، پایان یک انسان
درختی سبز در قبرستان...
آه پرنده ها چه زیبا یکدیگر را می جویند

رنگ زنگ ها...

2005-12-01T17:23:00.000+03:30

رنگ زنگ ها تنها یک چیز می گفت
ناقوس ها سرگردان تنها یک چیز را می گفتند. تمام شدن، انسان را
آه کاش ناقوس ها هرگز صدایی نداشتند
کاش انسان درخت را می دید

چشمانش

2005-12-01T17:18:00.000+03:30

چشمی چون زلالی
آب، گشوده ، راه را، اما ندید
زلال، صاف، روشن،
ولی هیچ ندید

چشمانی گرگین، سفاف-شیشه ایی گشود

افسوس، نور از چشمانش، شفافش گذر می کرد

رمان سینما

2005-12-01T17:12:00.000+03:30

گرچه رمان خود فعالیتی نوین در تاریخ ادبیات ایران محسوب می شود و از دوره ی معاصر به بعد رمان نویسی با چهارچوب خاص خود در ایران مرسوم شد، ولی در همین دوره ی نه چندان بلند با تاثیر از تجربه ی جهانی رمان نویسی سبکهای متنوعی در رمان فارسی نیز شکل گرفته اند. یکی از این انواع "رمان نو" نام دارد.
در رمان نو قوانین رمان نویسی سنتی کاربرد چندانی ندارد. رمان، خط داستانی، شخصیت پردازی و ارتباط با مخاطب و... دیگر به صورت قدیم مد نظر قرار نمی گیرند. این موضوعات باعث درگیر شدن ذهن خواننده با رمان شده و در اثر این فعالیت ذهنی بیشتر، ارتباطی پیوسته و عمیق تر با رمان بر قرار کرده بر درک و احساس او نسبت به رمان تاثیری ویژه دارد. جاذبه های زبانی که در رمان نوع خود را به رخ می کشند، نقش بسیار مهمی در جذب مخاطب دارد. گرچه این با به خدمت درآمدن برای ساختن خط داستانی است که مفهوم پیدا می کند.
در رمان نو داستان می تواند به صورت خطی مطرح نشود. (به یاد بیاورید که در اکثر رمان های اولیه داستان از جایی(مکان-زمانی خاص) آغاز می شود، خطی پیوسته را در زمان طی می کند و به مقصدی جدید(فضا-زمان-موضوعی جدید) می رسد.) ولی در رمان نو می توان این ترتیب را به کلی بهم ریخت.
برای مثال می توان خط داستانی را به صورت پازل وار و یکی اول، یکی وسط، آخر(یا هر جای دیگر) برای خواننده پر کرد. برای مثال می پتوان به رمان "رمان سینما" نوشته ی "محمد طیاری" اشاره کرد.
در این رمان نویسنده داستان را در فصل هایی کوتاه و منقطع از هم بیان می کند.

نویسنده داستان را اینگونه شروع می کند:

"توی این تنهایی، مولف بیچاره را سروته کردن، کار درستی نیست. چیزی بهمان نمی ماسد، ولی رسم زمانه انگشت شستش را در جهت حذف او به پایین گرفته! دریچه های قفس باز، شیران گرسنه با آرواره های آهنی به میدان می آیند:
تاج تنهایی را از میان دو شیر ترس و اندوه برداشته، با گام هایی سنگین به طرف ملکه ی رمان دوپولی می روم!
این ملکه زمام دار و بیوه است» بر خرابه های جنگ دوم با رایش سوم بر سر خشت رفته، به طبل و تشت کوبیده، نطفه ای نژادی را به زبان نو داده، برتری اش را که نه وامدار قصد و فسط در کلمات هندسی می جوید.
تاج تنهایی را پیش پای ملکه زمین می گذارم. نطفه ی دیگر با بند ناف خود، دار خویش می بافد:"

و رمان آغاز می شود.از

"سپیده دم، در بازی شطرنجی هوا، آنجا که بر بام خزه پوش سفال، سوزنی آسمان، با گل بته های ابر ترمه می سوزد،"

و آغاز،

"من بر خشت می افتم."

داستان به اجبار از فضا-زمانی آغاز می شود. گرچه از این نوع شروع تا جای ممکن(که تا ابد نمی تواند ادامه داشته باشد) گریزان است. مولف را راوی معرفی می کند و فضا-زمان را تشریح می کند("بر خرابه های جنگ دوم با رایش سوم") و شخصیتی را معرفی می کند.("ملکه ی رمان دوپولی که زمام دار و بیوه است و برتری اش را نه وامدار قصد و قسط، در کلمات هندسی می جوید"). معمولاً توصیفات نویسنده از شخصیت ها در رمان به همین گونه باقی می ماند و برای تشریح اغلب فضا-زمان-شخصیت ها از همین چهارچوب زبانی استفاده می کند. تا اینکه با افتادن بر "خشت" زندگانی شروع می شود. گرچه برای آغاز رمان قطعه ی اول خط داستانی را پردازش می کند و این روند را با فاصله ی زمانی چند سال تا چند فصل اول ابتدایی ادامه می دهد، ولی پس از همان چند فصل ابتدایی دیگر پایبند زمان نیست و خط داستانی را پازل وار و راندوم(Random) پر می کند و تنها در قسمت های انتهایی رمان این خط-همراه با شخصیت ها، اتفاقات، دوره های زندگی مولف و افکارش- شکلی منطقی می یابد و روابط بین آنها به خوبی آشکار می شود. گر چه شخصت های زمان افرادی خاص یا پیچیداه نیستند( مردمان ساده ایی که در رشت در دوران اشغال ایران در زمان جنگ جهانی دوم زندگی می کنند) ولی نوع دید و زمان بخش های رمان به خواننده اجازه ی شناخت درست و کامل این شخصیت ها و ارتباط بینشان را مگر تا بخش های انتهایی نمی دهد و این حالت رمزگونه باعث درگیر شدن ذهن با شخصیت ها شده و ارتباطی بسیار قدرتمند را با رمان فراهم می آورد.
"صرف نظر از جاذبه های زبانی بالا، پوسته ی وایتی تلخ، نا گفته می آد، ولی در زمانی شناور، بازی های کلامی آن، به مفهوم می رسد."
رمان با خصوصیات فوق روایتی از زندگی مولف را در خود دارد. انگار مولف در حال ورق زدن دفتر خاطرات خود بعد سالهاست و شروع به دوباره نویسی آن می کند. هر دفعه قسمتی را باز می کند و آن را دوباره روایت می کند. از مهسا( دختر کوچکی در همسایگی خانه ی دوران بلوغ) تا مهسا که در کافی شاپ سر میزش می نشیند تا مهسا که نمی خواهد مهسا باشد چراکه زن اوست. مولف یک شخصیت را در ذهن خود سه بار کپی می کند و بر همکنش میان آنها و تاثیراتش در زنگی خود را به تصویر می کشد. شاید این روایت (که یکی از چندین روایت داخل رمان است) از همه اساسی تر باشد.
در پایان "رمان سینما" از دست مولف می افتد-همان دفتر خاطرات- و حال بر عهده ی خواننده است که رمان را به پایان برد، گرچه شروعی وجود نداشت جز یک شروع کاذب و در تمام مدت در پایان به سر می بریم.
"رمان سینما" را رمانی نو می دانیم که با جاذبه های زبانی بالا و فرم داستانی خود خواننده را به شدت درگیر خود می کند. او را به جای مولف می گذارد. خواننده شک می کند، بین اتفاقات ارتباط برقرار می کند، ارتباط هایی را از بین می برد، شخصیت ها را پردازش می کند و ... همانگونه که در زندگی خود این کار ها را انجام می دهد.

پدرو پارامو نوشته ی خوان رلفو

2005-12-01T17:06:00.000+03:30

فرض کنید جهان مرده باشد...
جهان مرده باشد یا لااقل قسمتی از جهان مرده باشد ولی این جهان مرده و مرده های این جهان هنوز روی زمین سرگردان باشند.
فرض کنید به صورت ابدی روی زمین باشید. تا جایی که "خوشبختی هم خسته کننده شود"

زیاد حرف نمی زنم. در ادبیات آمریکای لاتین نویسندگان معروف بسیاری می شناسیم که به دلیل کارهای قدرتمند خود وجهه ایی برای خود کسب کرده اند. ولی در این بین به نویسنده ایی چون "خوان رلفو" بر می خوریم که تنها با دو اثر برجسته نام خود را به جهان شناساند.
یکی از این دو کار "پدرو پارامو" نام دارد. این اثر به زندگی ابدیت می پردازد. زندگی ابدی روی زمین. انساتنهایی که مردهاند و لی روحشان زمین را ترک نمی کند. رنج می کشند و برای آرامش خود از دیگران طلب دعا می کنند.
برای آشنایی بیشتر با اثر بخشی هایی از مقدمه ی احمد گلشیری را بر چاپ فارسی کتاب می خوانیم:
"جهان پدرو پارامو قبلا مرده است، جهانی که سازنده اش که خود ساکن است حاصلخیزی را از آن گرفته است. از آنجا که این جهان، جهانی مرده است و با این همه، همچون بن بست برزخی، درون جهان زنده وجود دارد، مکانی است آشفته از لحظه های گذرا که در آن گفته ها، خاطره ها و اندیشه های مردگان همه هم زمان ارائه می شود.
از این نظر ممکن است خواننده در ابتدا دچار آشفتگی شود. آنچه به ظاهر روایتی است که سخنگویی بر آن است که تا با یاری آن داستان خویش را باز گوید در حقیقت تکه ای از داستانی است که یکی از صدا های بسیار رمان-یکی از پسران نامشروع پدرو پارامو- باز می گوید. ترتیب زمانی در این رمان اهمیت چندانی ندارد."
"هم صد سال تنهایی، رمان مشهور گارسیا مارکز و هم پدرو پارامو، که سیزده سال پیش از آن نوشته شده است، حکایت نا امیدی و اشتیاق برای نابودی است و نویسندگان هر دو اثر برای نشان دادن این موضوع به فوق طبیعت روی بیاورند." " گویی آنچه ناگزیر به بیانند چنان وحشتبار است که نمی تواند ساده بیان شود. شاید به همین سبب باشد که به ساختمان اسطوره روی می آوردند."

موضوع بعدی: کتاب "رمان سینما". نوشته ی محمود طیاری

مدتی بود که آهنگی با نام Trance بین گوشی های موبایل دست به دست می چرخید و طرفداران بسیاری داشت.
البته نام این آهنگ به اشتباه Trance نامیده شد. نام کامل آن "PPK - Resurrection" است و مربوط به ماموریت یوری گاگارین است.
این موسیقی برای این ماموریت ساخته شد و تا امروز همچنان زیبایی های خود را در میان سایر موسیقی هایی که شنیده ایم به رخ می کشاند.
برای دانلود کامل، اینجا را کلیک کنید. اگر این موسیقی رو نشنیدین بهتون پیشنهاد می کنم از دستش ندین...

فردا روز دیگری است

2005-12-01T16:43:00.000+03:30

زندگی باید کرد.
تا شقایق هست زندگی باید کرد...

فردا روز دیگری است...
به امید فردا...